اینطور نیست که یک کشور را بشه گفت «توریستدوست» و کشور دیگری را «توریستگریز»؛ معمولاً رفتار مردم با توریست به شهر، تعداد گردشگر و نوع رفتار مسافر خیلی وابسته است. حتی در کشورهایی که صنعت گردشگری بخش مهمی از اقتصادشان است، بعضی شهرهای بسیار شلوغ در سالهای اخیر نسبت به گردشگری انبوه واکنش منفی نشان دادهاند. مثلاً در اسپانیا، ایتالیا و فرانسه اعتراضهای مرتبط با گردشگری انبوه بیشتر شده است.
اگر منظورتون کشوریه که معمولاً مسافر خارجی را راحتتر میپذیرند و صنعت گردشگری جاافتادهای دارد، کشورهایی مثل تایلند، ترکیه، پرتغال، ویتنام و گرجستان معمولاً انتخابهای راحتتری هستند. در این کشورها در شهرها و مناطق توریستی، خدمات زیادی برای گردشگر طراحی شده و برخورد با مسافر خارجی چیز غیرعادیای نیست.
در مقابل، مشکل بیشتر در مقاصد فوقالعاده شلوغ دیده میشود، نه لزوماً در کل کشور. مثلاً در اسپانیا، بارسلونا و بعضی جزایر با فشار گردشگری و اعتراضهای محلی مواجه شدهاند؛ در ایتالیا هم ونیز و رم با مسئله گردشگری انبوه دستوپنجه نرم میکنند. در ژاپن نیز افزایش شدید تعداد گردشگران باعث شده بعضی شهرها محدودیتهایی برای اقامت کوتاهمدت و مدیریت رفتار گردشگران وضع کنند.
برای همین اگر هدفتون سفر راحت و برخورد دوستانهتره، من بهجای اینکه فقط کشور را انتخاب کنم، دنبال شهر یا منطقهای باشم که گردشگری در آن جاافتاده ولی هنوز بیش از حد شلوغ نشده. مثلاً در اسپانیا بهجای بارسلونا میتوان سراغ شهرهای کوچکتر رفت، یا در ایتالیا بهجای تمرکز کامل روی ونیز و رم، شهرهای کمتر توریستی را وارد برنامه کرد.
در واقع یک قانون ساده وجود داره: توریستدوست بودن و توریستزده نبودن با هم فرق دارن. کشوری میتونه مردم بسیار مهماننوازی داشته باشه، ولی یک محله یا شهر آنقدر از گردشگر اشباع شده باشه که ساکنانش دیگر از شلوغی استقبال نکنند.
هنوز پاسخی ثبت نشده
نظرها