در طلاق توافقی، اصل بر این است که زوجین درباره موضوعات اصلی زندگی مشترک، از جمله مهریه، حضانت فرزند، نفقه و نحوه ملاقات با فرزند با یکدیگر توافق کنند و مفاد این توافق در روند طلاق ثبت شود.
در مورد مهریه، توافق زوجین میتواند شامل پرداخت کامل، بخشش تمام یا قسمتی از مهریه، یا پرداخت آن به صورت اقساطی باشد. بنابراین طلاق توافقی الزاماً به این معنی نیست که زن باید از مهریه خود صرفنظر کند؛ نحوه تعیین تکلیف مهریه به توافق طرفین بستگی دارد.
در مورد حضانت فرزند نیز زوجین میتوانند درباره اینکه فرزند با کدامیک از والدین زندگی کند و نحوه ملاقات والد دیگر چگونه باشد، توافق کنند. با این حال، در تصمیمگیری درباره حضانت، مصلحت و منافع کودک اهمیت اساسی دارد و توافق والدین نباید برخلاف مصلحت فرزند باشد.
همچنین موضوع نفقه فرزند، هزینههای نگهداری و سایر مسائل مربوط به فرزند بهتر است بهصورت دقیق در توافقنامه مشخص شود تا بعداً باعث اختلاف نشود.
نکته مهم این است که توافقات طلاق باید به شکل دقیق و قابل اجرا تنظیم شوند. برای مثال، اگر قرار است مهریه در چند قسط پرداخت شود، بهتر است مبلغ و زمانبندی اقساط کاملاً مشخص باشد. درباره فرزند نیز بهتر است روزها، ساعتها و شرایط ملاقات بهطور روشن تعیین شود.
بنابراین اگر قصد طلاق توافقی دارید، بهتر است قبل از نهایی کردن توافق، تمام موارد مربوط به مهریه، حضانت، ملاقات، نفقه و سایر حقوق مالی را دقیق مشخص کنید؛ چون تغییر برخی توافقات بعد از طلاق میتواند نیازمند طی مراحل قانونی جداگانه باشد.
هنوز پاسخی ثبت نشده
نظرها