داد زدن شاید همون لحظه بچه رو ساکت کنه، ولی معمولاً بهش یاد نمیده چرا رفتارش اشتباه بوده و دفعه بعد چطور بهتر رفتار کنه. بهتره بهجاش چند روش ثابت و ساده داشته باشی.
اول از همه قانونهای کم و واضح بذار. مثلاً «زدن ممنوعه» یا «قبل از خواب اسباببازیها جمع میشن». قانون زیاد باعث میشه کودک مدام با «نه» و تذکر روبهرو بشه.
وقتی رفتار نامناسبی انجام داد، کوتاه و آروم بگو چه چیزی درست نیست و چه کاری باید انجام بده. مثلاً بهجای «چند بار بگم این کارو نکن؟!» بگو: «زدن ممنوعه. اگه عصبانی شدی، بگو ناراحتم.»
انتخاب محدود هم خیلی کمک میکنه؛ مثلاً «الان میخوای لباس بپوشی یا اول مسواک بزنی؟» اینطوری کودک احساس میکنه کمی اختیار داره، بدون اینکه قانون اصلی تغییر کنه.
وقتی رفتار خوبی انجام میده، همون لحظه مشخصاً تشویقش کن؛ مثلاً «آفرین که وقتی عصبانی شدی بهجای زدن گفتی ناراحتم.» این خیلی مؤثرتر از اینه که فقط موقع بدرفتاری بهش توجه کنیم.
اگر خودت هم عصبانی شدی، چند لحظه فاصله بگیر و بعد حرف بزن. والد آرام خودش بخشی از آموزش کنترل خشم به بچهست.
در نهایت، تنبیه بدنی، تحقیر، تهدید و داد زدن رو تا جای ممکن کنار بذار. هدف این نیست که بچه از والد بترسه؛ هدف اینه که کمکم قوانین رو بفهمه، مسئولیت رفتارش رو یاد بگیره و بدون ترس با والدش ارتباط داشته باشه.
هنوز پاسخی ثبت نشده
نظرها